Ρομπέρτο Κάρλος, σουτ δυναμίτης

Του ΜΑΝΟΥ ΣΤΑΡΑΜΟΠΟΥΛΟΥ
Ανταποκριτή στην Ελλάδα του περιοδικού France Football

Τέτοιο αριστερό πόδι ελάχιστοι ποδοσφαιριστές διέθεταν ή διαθέτουν. Κι ο Ρομπέρτο Κάρλος είναι ένας από αυτούς. Όταν έπαιρνε φόρα νόμιζες ότι θα έφευγε..κεραυνός από το πόδι του. Το σουτ του μοιάζει με ..οβίδα.Σ ένα φιλικό παιχνίδι Βραζιλίας- Γαλλίας στο «Σταντ Ντε Φράνς» ο τότε τερματοφύλακας των «τρικολόρ» Μπαρτέζ τάχε χαμένα όταν ξαφνικά είδε μπροστά του την μπάλλα…Δεν πρόλαβε ούτε..ανάσα να πάρει.Ηταν ένα από τα ωραιότερα κτυπήματα φάουλ που είχε εκτελέσει ο μικρόσωμος βραζιλιάνος μπακ- χαφ, Ρομπέρτο Κάρλος…
Τέτοιο σουτ, στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο μετρημένοι στα δάχτυλα είναι αυτοί που διαθέτουν…
Ο Ρομπέρτο Κάρλος ντα Σίλβα Ρότσα (όπως είναι το πλήρες του όνομα κι έχει ρίζες Πορτογαλικές ) λοιπόν γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1973 στο Γκάρσα του Σάο Πάουλο. Έπαιξε σπουδαίο ρόλο να φτάσει η εθνική του ομάδα πρώτα στον τελικό του Παγκοσμίου κυπέλλου του 1998 όπου ηττήθηκε κατά κράτος 3-0 από την Γαλλία του Ζινεντίν Ζιντάν και τέσσερα χρόνια αργότερα να κατακτήσει τη κορυφή, υπερισχύοντας αυτή τη φορά της Γερμανίας, με 2-0.
Είχε ξεκινήσει την μεγάλη του καριέρα στην Ουνιάο Σάο Ζοάο που έχει έδρα την επαρχία του Σάο Πάουλο. Μετά πήγε για μία περίοδο στην Ατλέτικο Μινέιρο και ακολούθως στην Παλμέιρας όπου κι άρχισε να γίνεται γνωστός…Το καλοκαίρι του 1995 τον απέκτησε η Ιντερ.. Μάλιστα ο τότε προπονητής της, Ρόι Χόντγκσον ήθελε να τον χρησιμοποιήσει ως αριστερό εξτρέμ,αλλά αυτός προτιμούσε τη θέση του μπακ κι έτσι κι έγινε…Όμως η πίεση που δεχόταν κατά διαστήματα από τον Χόντγκσον τον έκανε να θέλει να φύγει και το καλοκαίρι του 1996 μετακινήθηκε στην Ισπανία και την Ρεάλ Μαδρίτης όπου και μεγαλούργησε…
Με την φανέλλα της θρυλικής ισπανικής ομάδας ο Ρομπέρτο Κάρλος ένας διαβολάκος που ξέφευγε με την ταχύτητά του και την κατάλληλη στιγμή πραγματοποιούσε εξαίσιες σέντρες ή κάρφωνε την μπάλα στα αντίπαλα δίχτυα, αγωνίσθηκε για 11 χρόνια…Στο διάστημα αυτό κατέκτησε μαζί της 4 πρωταθλήματα Ισπανίας, 3 Τσάμπιονς Λιγκ και δύο Διηπειρωτικά,ενώ το 1997 κατετάγη δεύτερος στο ετήσιο δημοψήφισμα της ΦΙΦΑ πίσω από τον Ρονάλντο…Πήρε μέρος σε 584 παιχνίδια ενώ σημείωσε 71 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις..Το 2007 κι ενώ είχε ήδη περάσει προ πολλού τα 30του χρόνια αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στην Τουρκία και τη Φενερμπαχτσέ. Έπαιξε για τρεις σαιζόν (από το ΄07 έως το 10) σημειώνοντας 6 γκολ σε 65 εμφανίσεις..Η καριέρα του είχε αρχίσει να δύει..Και το 2010 επιστρέφει στην πατρίδα του όπου και συνεχίζει στην Κορίνθιανς δίπλα στον φίλο του,Ρονάλντο..
Ο Πελέ τον έχει συμπεριλάβει στους 125 κορυφαίους παίκτες όλων των εποχών και δεν έχει άδικο…

Ο Ρομπέρτο Κάρλος σε αριθμούς

Πλήρες όνομα: Roberto Carlos da Silva Rocha Γεννήθηκε:10 Απριλίου 1973 στο Γκάρκα του Σάο Πάολο Εθνικότητα: Βραζιλιάνος με Ισπανικό διαβατήριο από το 2010 Θέση: Αριστερός αμυντικός Ύψος: 1μ68 Βάρος: 70 κιλά Ομάδες1990-92: Ουνιάο Σάο Πάολο 1992: Ατλέτικο Μινέϊρο 1993-95: Παλμέιρας 1995-96: Ιντερ 1996-07: Ρεάλ Μαδρίτης 2007-10: Φενερμπαχτσέ 2010: Κορίνθιανς ΤίτλοιΤσάμπιονς Λιγκ 3: 1998,2000,02 Διηπειρωτικό 2: 1998,02 Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ 1: 2002 Πρωτάθλημα Βραζιλίας 2: 1993,94 Τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο 1: 1993 Πρωτάθλημα πολιτείας Σάο Πάολο 2: 1993,94 Πρωτάθλημα Ισπανίας 4: 1997,01,03,07 Ισπανικό Σούπερ Καπ 3: 1997,01,03 Τουρκικό Πρωτάθλημα 2: 2007,09 Συμμετοχές στην εθνική Βραζιλίας: 125 Πρώτο ματς: 26 Φεβρουαρίου 1992 στη Φορταλέζα με τις ΗΠΑ 3-0 Τελευταίο ματς: 1η Ιουλίου 2006 στη Φρανκφούρτη με τη Γαλλία 0-1 Γκολ με την εθνική: 11 Οι αγώνες του στην Εθνική Βραζιλίας Τίτλοι Παγκόσμιο Κύπελλο 1: 2002 Κόπα Αμέρικα 2: 1997,99 Συνομοσπονδιών 1: 1997 Συμμετοχές σε Μουντιάλ 1998 (2η): 7 αγώνες 2002 (1η): 6 αγώνες, ένα γκολ 2006 (5η): 4 αγώνες Συμμετοχές σε Κυπ.Συνομοσποδιών 1997 (1η): 4 αγώνες Συμμετοχές σε Κόπα Αμέρικα 1993: 4 αγώνες, ένα γκολ 1995: 6 αγώνες, 5 γκολ 1997: 5 αγώνες 1999: 6 αγώνες Συμμετοχές σε Ολυμπιακό Τουρνουά 1996 (3η): 6 αγώνες, ένα γκολ

Ρούντι Κρολ, ο "Ολλανδός Μπεκενμπάουερ"

Γράφει ο
Μάνος Σταραμόπουλος
ανταποκριτής του France Football στην Ελλάδα

Στην διάρκεια της μεγάλης του καριέρας είναι γεγονός ότι είχε αρκετούς τραυματισμούς..Τον κράτησαν έτσι για αρκετό χρονικό διάστημα εκτός δράσης.
Χάνοντας μεταξύ άλλων και τον τελικό του κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971 στο Λονδίνο κατά του Παναθηναικού (2-0). Ο λόγος για τον σπουδαίο Ολλανδό αριστερό μπακ και μετέπειτα λίμπερο, Ρούντι Κρόλ.Έναν από τους κορυφαίους αμυντικούς όλων των εποχών-κατά την ταπεινή μου γνώμη- ο οποίος τώρα είναι προπονητής της εθνικής ομάδας της Ινδονησίας..
Ο Κρόλ ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στον Άγιαξ κάτω από την καθοδήγηση του μεγάλου Ρίνους Μίχελς.Αρχικά στην θέση του αριστερού μπακ έπαιζε ο Τίο Φαν Ντούιβενμποντε και ο μικρός Ρουντ ανέμενε στον πάγκο. Το καλοκαίρια του 1969 όμως που μετακινήθηκε ο Τίο Φαν Ντούιβενμποντε στη Φέγενορντ ο Κρόλ άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά και γρήγορα καθιερώθηκε στην πρώτη ομάδα.

Με τη φανέλλα της εθνικής Ολλανδίας

Λίγο μετά έπαθε κάταγμα στο πόδι και όπως προαναφέραμε δεν μπόρεσε να ενισχύσει την ομάδα του στον τελικό του «Γουέμπλει».Στη θέση του τότε έπαιξε ο Μπλάκενμπουργκ…Το 1972 όμως και το 1973 έδωσε κανονικά το παρόν του στους τελικούς κατά της Ιντερ (2-0) και της Γιουβέντους (1-0) και μάλιστα είχε και πολύ καλή απόδοση…
Τον Οκτώβριο του 1974 που εγκατέλειψε την ενεργό δράση ο αέρινος αριστερός ακραίος κυνηγός, Πιτ Κάιζερ ο Κρολ πήρε το περιβραχιόνιο του αρχηγού και τίμησε κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο έως το 1980…
Ειδικά όταν μετατοπίσθηκε στη θέση του λίμπερο ήταν εκπληκτικός (!).Ηξερε πότε ακριβώς θα κάνει την κίνηση είτε να ανακόψει τον αντίπαλο,είτε να του αποσπάσει την μπάλα δίχως να του κάνει φάουλ. Μεγάλης κλάσεως ποδοσφαιριστής που το 1981 πήρε κι αυτός το δρόμο προς τη…ξενητειά.Τον απέκτησε η Νάπολι (ενδιάμεσα για έναν χρόνο έπαιξε στο Βακούβερ Γουάιτκαπς) όπου γνώρισε την αποθέωση.
Δύσκολα επιθετικός, μπορούσε να τον ξεπεράσει!!! Προωθείτο σχεδόν συνέχεια για να βοηθήσει κέντρο και επίθεση,όπως μερικά χρόνια πριν ο Γερμανός, Φράντς Μπεκενμπάουερ με τον οποίο φορούσε το ίδιο ακριβώς νούμερο στη φανέλλα το «5».
Αν και αμυντικός διέθετε εξαιρετική τεχνική και δεν έδινε τη μπάλα όπου κι όπου.Γνώριζε που ήταν ο κάθε συμπαίκτης του και του μεταβίβαζε την μπάλα.

Το γκολ κατά της Αργεντινής από 25μ (!)
Αλήθεια ποιος μπορεί να ξεχάσει το απίστευτο γκολ που σημείωσε κατά της Αργεντινής μ ένα εκπληκτικό σουτ από 25μ,που άφησε άναυδο τον αντίπαλο πορτιέρο..

Ο Ρούντι Κρολ σε αριθμούς

Πλήρες όνομα: Rudi Jozef Krol Εθνικότητα: Ολλανδός Θέση: Λίμπερο Γεννήθηκε: 24 Μαρτίου 1949 στο Αμστερνταμ Ύψος: 1μ84 Ομάδες 1968-80: Αγιαξ 1980: Βανκούβερ 1980-84: Νάπολι 1984-86: Κάννες Τίτλοι Κύπελλο Πρωταθλητριών 3: 1971,72,73 Διηπειρωτικό 1: 1972 Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ 1: 1973 Πρωτάθλημα Ολλανδίας 6: 1970,72,73.,77,79,80 Κύπελλο Ολλανδίας 4: 1970,71,72,79 Συμμετοχές στην εθνική Ολλανδίας: 83 Πρώτο ματς: 5 Νοεμβρίου 1969 στο Αμστερνταμ με Αγγλία 0-1 Τελευταίο ματς: 16 Φεβρουαρίου 1983 στη Σεβίλη με Ισπανία 0-1 Συμμετοχή σε Μουντιάλ 1974 (2η): 7 αγώνες 1978 (2η): 7 αγώνες Συμμετοχή σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα 1980: 3 αγώνες Οι αγώνες του στην Εθνική Ολλανδίας Γκολ με την Εθνική: 4 Καριέρα προπονητή 1989-90: Μέχελεν 1990-91: Σερβέτ 1994-99: Ζάμαλεκ (Αίγυπτος) 1996: Αίγυπτος 2006-07: Αζαζό (Γαλλία) 2008-10: Ορλάντο Πίρατες (Ν.Αφρική) 2010: Ινδονησία

Στην εθνική Ολλανδίας έπαιξε για πρώτη φορά το 1969 κατά της Αγγλίας .Συνολικά φόρεσε την «πορτοκαλί φανέλλα» 83 φορές. Στο Μουντιάλ του 1974 ως αριστερός μπακ έδωσε μία εκπληκτική μπαλιά στον Γιόχαν Κρόιφ που μετέτρεψε σε γκολ ο τελευταίος,αλλά βέβαια στον τελικό ηττήθηκε η ομάδα του με 2-1 από την αντίστοιχη της –τότε- Δυτικής Γερμανίας..Το 1978 στα τελικά της Αργεντινής ήταν ο αρχηγός των «οράνιε»έφθασαν μέχρι τον τελικό,αλλά ξανά ηττήθηκαν με 3-1 από την ομάδα του Κέμπες, του Αρντίλες,του Γκαγιέγο και του Παστορέλα. Την επόμενη σαιζόν ο Κρολ κατέλαβε την Τρίτη θέση στη ψηφοφορία του «Φράνς Φουτμπόλ» για την «Χρυσή Μπάλα» πίσω από τον Αγγλο, Κέβιν Κίγκαν (1ος) και τον Γερμανό, Κάρλ- Χάιντς Ρουμενίγκε (2ος).
Στο Ευρωπαικό του 1980 που έγινε στην Ιταλία, η Ολλανδία και ο Κρολ απογοήτευσαν καθώς αποκλείσθηκαν στον πρώτο γύρο (ήταν στον ίδιο όμιλο με την Ελλάδα, όπου τη νίκησαν 1-0 με ανύπαρκτο πέναλτι) …
Τελευταία του ομάδα ήταν στην Γαλλία αυτή των Καννών ,ενώ στη συνέχεια έγινε προπονητής δίχως να κάνει το ανάλογο όνομα με του ποδοσφαιριστή…

Τζιανκάρλο Αντονιόνι, το 10άρι μιας άλλης εποχής

Ο Μάνος Σταραμόπουλος γράφει για τον Τζιανκάρλο Αντονιόνι

Ελάχιστοι ποδοσφαιριστές είχαν και έχουν την φινέτσα,του Ιταλού,Τζιανκάρλο Αντονιόνι. Ο ξανθομάλλης Τζιανκάρλο αποτελεί ένα από τα ινδάλματά μου και πάντα φρόντιζα να μην χάνω παιχνίδι του, στο μέτρο του δυνατού φυσικά. Στις 6 Δεκεμβρίου του 1980 λοιπόν η εθνική Ελλάδος έδινε παιχνίδι για τα προκριματικά του Παγκοσμίου κυπέλλου του 1982, κατά της αντίστοιχης της Ιταλίας. Το παιχνίδι ήταν προγραμματισμένο να γίνει στη «Λεωφόρο Αλεξάνδρας».Κόσμος χιλιάδες .Όλοι ήθελαν να ενισχύσουν την «γαλάζια ομάδα»που είχε δώσει το παρόν στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 1980 (για πρώτη φορά στην ιστορία της!!) και τώρα ξεκινούσε μία νέα μεγαλύτερη προσπάθεια για να δώσει το παρόν της στο κορυφαίο ποδοσφαιρικό γεγονός. Η Ιταλία πάντα διέθετε και διαθέτει, μερικά από τα σημαντικότερα αστέρια του διεθνούς ποδοσφαίρου.Κι εκείνη την εποχή το πρώτο όνομα ήταν ο Τζιανκάρλο Αντονιόνι,ο «μπαλαντέρ»της Φιορεντίνα. Ένας πραγματικός καλλιτέχνης της μπάλλας.Και το λέω αυτό γιατί ελάχιστοι ποδοσφαιριστές ακουμπούν ή χαιδεύουν καλύτερα, την μπάλα με το δεξί εξωτερικό του ποδιού τους. Όπως ο Πελέ, ο Γκαρίντσα, ο Ρομάριο ,ο Μπεκενμπάουερ, κ.α. Ανάμεσά τους και ο Αντονιόνι. Ενα γνήσιο 10άρι!!.Ενας ποδοσφαιριστής που κυριαρχούσε στο χώρο του κέντρου. Θυμάμαι μόλις στο 10’ έκανε μία ωραία κούρσα κι αφού απέφυγε δύο αντιπάλους του, έστειλε την μπάλα στα δίχτυα της Ελλάδος, δίνοντας το προβάδισμα στην «σκουάντρα ατζούρα».Το γκολ αυτό πάγωσε τους παίκτες της εθνικής μας ομάδας, που έκαναν μία συγκινητική προσπάθεια στη συνέχεια αλλά δίχως αποτέλεσμα. Στο 80’ ο Γκαετάνο Σιρέα ο μεγάλης κλάσεως αυτός λίμπερο, πέτυχε δεύτερο γκολ για την εθνική Ιταλίας, κι εκεί έληξε ουσιαστικά και το παιχνίδι.. Ο Αντονιόνι που ξεκίνησε την καριέρα του στην Αστι ομάδα της Δ’ κατηγορίας, μετακινήθηκε το 1972 στην Φιορεντίνα, η οποία πλήρωσε το ποσό των 435.εκ.λιρέτες (!!!)τρομερό ποσό για την εποχή!!!Κι αμέσως έγινε το ίνδαλμα όχι μόνο των «βιόλα»αλλά πολλών εκατομμυρίων φιλάθλων ανά την Υφήλιο…Αρχικά φορούσε το Νο 7,αλλά πολύ σύντομα πήρε το 10,κι έγραψε την δική του ξεχωριστή ιστορία… Ποδοσφαιριστής που χαιρόσουν να έβλεπες. Κάθε του κίνηση θύμιζε «χορευτή μπαλέτου».Το όχι στον Ανιέλι! Ποιος μπορεί να ξεχάσει τι έγινε το καλοκαίρι του 1978!! Τότε που ο αείμνηστος ιδιοκτήτης της ΦΙΑΤ και φυσικά της Γιουβέντους, ο Τζιάνι Ανιέλι έδινε «γη και ύδωρ»προκειμένου να τον εντάξει στην ομάδα του. Ο Ανιέλι είχε προτείνει στην διοίκηση της Φιορεντίνα να επιλέξει 4 ποδοσφαιριστές μεσαίου βεληνεκούς ,ή να της δώσει 2 δις λιρέτες ,αντίστοιχο των σημερινών 25 εκ.ευρώ (!!) ποσό εξωφρενικό για την εποχή φυσικά, με αντάλλαγμα να πάρει τον Αντονιόνι,που τότε ήταν μόλις 24 ετών…Κι όλη η φίλαθλος Ιταλία τρελαινόταν και μόνο στο άκουσμα του ονόματός του… Έλα όμως που πριν απαντήσει η διοίκηση , βγήκε και μίλησε ο ίδιος ο Αντονιόνι : «Όχι, μένω στη Φιορεντίνα ” ήταν η ξερή απάντησή του για την οποία έχει πει κατά καιρούς ότι δεν μετάνιωσε ποτέ. Μία απάντηση την οποία πήρε “πιο εύκολα απ’ όσο φαίνεται απ’ έξω . Συζήτησε με την γυναίκα του και την επόμενη είπε το δικό του ΟΧΙ στον Ανιέλι…Βέβαια κάποια χρόνια αργότερα δεν έγινε το ίδιο με τον Ρομπέρτο Μπάτζιο,αλλά αυτό δεν έχει πλέον καμία σημασία… Ο Αντονιόνι έπαιξε 15 σαιζόν (1972-1987) στην Φιορεντίνα, σημειώνοντας 61 τέρματα σε 341 παιχνίδια. Εκλεισε την σταδιοδρομία του στην Ελβετική, Λωζάννη (1987-88) ,ενώ φόρεσε την φανέλλα της εθνικής Ιταλίας 73 φορές (7 γκολ). Ωστόσο δεν μπόρεσε να γευθεί την επιτυχία ενός σκουντέτο,αλλά από την άλλη κατέκτησε το μεγαλύτερο τρόπαιο σε εθνικό επίπεδο: Το Μουντιάλ του 1982 στα γήπεδα της Ισπανίας, αν και δε μπόρεσε να το χαρεί όπως θα ήθελε. Στον ημιτελικό κατά της Πολωνίας του έκανε τη ζωή αβίωτη με τα σκληρά μαρκαρίσματα ο Ζμούντα με συνέπεια να μην μπορέσει να αγωνισθεί στον τελικό κατά της –τότε- Δυτικής Γερμανίας (3-1). Βέβαια η μεγάλη του εμφάνιση ήταν στα προημιτελικά εναντίον της Βραζιλίας όπου η «σκουάντρα ατζούρα»επικράτησε με 3-2 των Ζίκο, Σώκρατες, Ζούνιορ κ.ά. Μεγάλος πρωταγωνιστής στο παιχνίδι αυτό και ο τρομερός, Πάολο Ρόσι που σημείωσε και τα τρία γκολ… Ο Αντονιόνι που γεννήθηκε την Πρωταπριλιά του 1954 όταν κρέμασε την φανέλα του, δεν έφυγε από το ποδόσφαιρο. Δούλεψε κατά καιρούς ως τεχνικός διευθυντής της Φιορεντίνα (και επί ημερών Αλμπέρτο Μαλεζάνι), ενώ υπήρξε και μάνατζερ της εθνικής νέων της Ιταλίας

Ζογκλέρ ίσον Ρομάριο

Όταν λέμε ζογκλέρ της μπάλλας το μυαλό όλων μας νομίζω πως πηγαίνει στο Ρομάριο.Οσο μπόι του λείπει τόση μπάλλα ξέρει ο μικρός αυτός διαβολάκος που χόρευε- στη κυριολεξία- τους αντιπάλους του. Είτε σε συλλογικό ,είτε σε εθνικό επίπεδο με τη φανέλλα της εθνικής Βραζιλίας. Κι ένας από τους αμέτρητους ποδοσφαιριστές που σίγουρα δεν θα ξεχάσει την φιγούρα του θεωρώ πως είναι ο Βάιος Καραγιάννης της ΑΕΚ. Ο αριστερός μπακ ή και «επιτηρητής» ορισμένες φορές,είχε πάει πολύ καλά στη Νέα Φιλαδέλφεια (1-0) απέναντι στον Ρομάριο, αλλά το βράδι του 1992 που έχασε 3-0 στην Ολλανδία ,πέρασε μία άσχημη νύχτα. Ο Ρομάριο όπως έχει παραδεχθεί και ο σούπερ,Γιόχαν Κρόιφ «ηταν μία ιδιοφυία στην μικρή περιοχή».Και είχε απόλυτο δίκηο. Τρομερός ντριμπλέρ .Μπορούσε να ξεφύγει του οποιουδήποτε αντιπάλου του και μάλιστα ήταν σε θέση και να τον γελοιοποιήσει ακόμη αν βρισκόταν στα κέφια του. Εκανε απίστευτα πράγματα με την μπάλλα στα πόδια. Εκπληκτικά!!! Χαιρόσουν να τον βλέπεις.Δεν είναι λίγες οι φορές που οι αντίπαλοί του βλέποντας ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τον ανακόψουν, χρησιμοποιούσαν κάθε αντιαθλητική ενέργεια που ερχόταν στο μυαλό τους. Ο Ρομάριο βοήθησε την εθνική Βραζιλίας να κατακτήσει το Μουντιάλ του 1994 στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς αυτός ξεπερνούσε τους αντιπάλους και την κατάλληλη στιγμή έδινε στον Μπεμπέτο. Ο ίδιος πέτυχε συνολικά 5 γκολ κατέλαβε την πρώτη θέση στο πίνακα των σκόρερς και η Βραζιλία αναδείχθηκε πρωταθλήτρια κόσμου για 4η φορά στην ιστορία της.. Στις 20 Μαίου του 2007 έγραψε ιστορία:Κατά της Ρετσίφε ο φορ της Βάσκο ντα Γκάμα, ευστόχησε σε κτύπημα πέναλτι που φυσικά κέρδισε ο ίδιος σημειώνοντας το 1000ό γκολ στην καριέρα του.

Οι αγώνες του χρόνο με το χρόνο

Σεζόν	Ομάδα	Πρωτ.	Κυπ	Διεθή
		Συμ/Γκολ	Συμ/Γκολ	Συμ/Γκολ
1985	Βάσκο ντα Γκάμα	21/11
1986		40/30
1987		37/23
1988		24/16
1988-89	Αϊντχόφεν	24/19
1989-90		20/23
1990-91		25/25
1991-92		14/9
1992-93		26/22
1993-94	Μπαρσελόνα	33/30
1994-95	&nbs p;	13/4
1995	Φλαμένγκο	37/33
1996		22/26
1996-97	Βαλένθια	5/4
1997	Φλαμένγκο	23/21
1997-98	Βαλένθια	4/1
1998	Φλαμένγκο	28/24
1999		35/28
2000	Βάσκο ντα Γκάμα	44/39
2001		27/34
2002		32/23
2002	Φλουμινένσε	22/15
2002-03	Αλ Σαντ (Κατάρ)	3/-
2003	Φλουμινένσε	21/13
2004		13/5
2005	Βάσκο ντα Γκάμα	31/22	2/1
2006		-/-	1/3
2006
2006	Μαϊάμι (ΗΠΑ)	23/18
2006-07	Αδελαίδα Γιουνάιτεντ (Αυστραλία)	4/1
2007	Βάσκο ντα Γκάμα	6/3	3/2	1/0
ΣΥΝΟΛΟ	ΒΡΑΖΙΛΙΑ	457/364
	ΟΛΛΑΝΔΙΑ	109/98
	ΙΣΠΑΝΙΑ	55/39
	ΚΑΤΑΡ	3/-
	ΗΠΑ	23/18
	ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ	4/1

Ρικάρντο Ενρίκε Μποκίνι, έπαιξε σε λάθος… ήπειρο

Ο Μάνος Σταραμόπουλος γράφει για τον Ρικάρντο Ενρίκε Μποκίνι		Σίγουρα δεν είναι και ο πλέον…γνωστός ποδοσφαιριστής,ιδιαίτερα στους νέους.Όμως στους παλαιότερους αναμφισβήτητα κάτι θα τους φέρει στο μυαλό.Ο λόγος για τον αργεντινό μεσοεπιθετικό, Ρικάρντο Ενρίκε Μποκίνι, έναν πραγματικό μπαλαδόρο… Ο Μποκίνι στην μεγάλη σταδιοδρομία του γνώρισε μόνο μία ομάδα, την Ιντεπεντιέντε. Μαζί της κατέκτησε 4 πρωταθλήματα Αργεντινής. Υπήρχαν φορές που έκανε εκπληκτικά πράγματα με την μπάλλα γεγονός που ανάγκαζε ακόμη και τους αντίπαλους να χαζεύουν βλέποντάς τον. Είχε την ατυχία να έχει τον ίδιο ρόλο με τον Ντιέγκο Μαραντόνα, γι αυτό και τις περισσότερες φορές ήταν αναπληρωματικός στην εθνική ομάδα…Οι αντίπαλοι προπονητές ξέροντας την μαγική του ντρίπλα ποτέ δεν άφηναν έναν παίκτη μπροστά του.Φρόντισαν όσο περισσότερο γινόταν να υπάρχει και δεύτερος. Ο Μποκίνι αν και μεσοεπιθετικός έβρισκε τον τρόπο να σκοράρει, καθώς πολλές φορές έκανε κατά μέτωπο επίθεση και δύσκολα αν ήταν ένας ο αντίπαλος αμυντικός, μπορούσε να τον ανακόψει. Πέτυχε 107 τέρματα σε 740 παιχνίδια πρωταθλήματος, κάτι που τον φέρνει στην πρώτη θέση των σκόρερς όλων των εποχών στην πατρίδα του την Αργεντινή.. Ειδικοί αναλυτές θεωρούν ότι αν είχε έρθει σε κάποια ομάδα της Ευρώπης, η κλάση του θα τον είχε πάει ακόμη πιο ψηλά…

Τσάβι, το… εργαλείο

Ο Μάνος Σταραμόπουλος γράφει για τον Τσάβι		Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο οι παίκτες που μπορούν να πάρουν τις ομάδες τους ώμους τους δεν είναι πλέον οι…βεντέτες.Είναι και οι ποδοσφαιριστές που στηρίζονται πάνω τους οι προπονητές τους.Εκείνοι που οι τεχνικοί κτίζουν τις ομάδες γύρω τους.Αυτοί που μπορεί να μην λάμπουν για τις ωραίες ντρίπλες τους και τις φανταιζί ενέργειές τους,αλλά που με μία κάθετη μπαλιά,μπορούν να αλλάξουν τη ροή ενός αγώνα. Κι ένας από αυτούς είναι δίχως αμφισβήτηση ο Ισπανός, Τσάβι Ερνάντεθ, πιο γνωστός απλά ως Τσάβι, ο οποίος κατά πολλούς είναι ο στυλοβάτης της Μπαρσελόνα και της εθνικής του ομάδας. Ο Τσάβι δεν έχει την…χάρη του Νταβίντ Βίγια ή του συμπαίκτη του,του αργεντίνου,Λιονέλ Μέσι.Όμως κανείς δεν αγνοεί και πολλοί περισσότεροι οι συμπαίκτες του,ότι πέρυσι με 20 δικές του ασίστ η Μπαρσελόνα κατάφερε να φτάσει στην μεγαλύτερη της επιτυχία.Τι δεν πήρε:Ντάμπλ στην χώρα της,Τσάμπιονς Λιγκ στην Ευρώπη , Παγκόσμιο Συλλόγων στο Αμπου Ντάμπι.Και ένα χρόνο νωρίτερα πάλι με πρωτεργάτη τον Τσάβι είχε κυριαρχήσει η εθνική Ισπανίας αυτή τη φορά στα γήπεδα Αυστρίας- Ελβετίας, κατακτώντας το Ευρωπαικό πρωτάθλημα.. Ο Τσάβι αναδείχθηκε κορυφαίος παίκτης της διοργάνωσης,δικαίως άλλωστε.Και βέβαια ο πρόεδρος των «μπλαουγκράνα»Ζοάν Λαπόρτα αλλά και ο προπονητής του, Πεπ Γκουαρντιόλα τρίβουν από ικανοποίηση τα χέρια τους που έχουν αυτό τον παίκτη στην ομάδα τους… Ο Τσάβι ξέρει πότε θα κόψει,πότε θα ηρεμήσει το παιχνίδι και πότε θα τροφοδοτήσει τους επιθετικούς του…Μ άλλα λόγια ένα ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ!!!!

Δημήτρης Περσίδης ,ένας Ευρωπαίος στον Ολυμπιακό

Με τη φανέλα του Ολυμπιακού

Στην Ελλάδα τον ξέραμε Δημήτρη. Στην Αυστρία τον ήξεραν Πέτρο. Τουλάχιστον το επώνυμο ήταν ίδο: Περσίδης. Για τους σαράντα και κάτι ο Δημήτρης Περσίδης αποτελεί ένα πρώτυπο ποδοσφαιριστή. Αέρινος και καθαρός δεν δημιούργησε με το… καλημέρα στον Ολυμπιακό φίλους. Χρειάστηκε χρόνος για να φανεί η αξία του. Μιλάμε για τις αρχές της δεκαετίας του ’70 όταν ο Νίκος Γουλανδρής δημιουργούσε τον Ολυμπιακό των τίτλων.
Ο Πέτρος-Δημήτρης Περσίδης γεννήθηκε στη Βιέννη από Έλληνα πατέρα. Κράτησε μέχρι τέλους την Αυστριακή υπηκοότητα και με εξαίρεση τον διάστημα που έπαιξε στον Ολυμπιακό έμεινε στην χώρα που γεννήθηκε και τον αγάπησε.

Λίγο πριν το μοιραίο

Σοβαρός και σταθερός σε απόδοση ποδοσφαιριστής ξεκίνησε από την Φερστ Βιέννης. Το 1971 οι άνθρωποι του Ολυμπιακού τον ανακάλυψαν στην Αυστρία. Τότε απαγορευόντουσαν οι μεταγραφές ξένων ποδοσφαιριστών. Κι επειδή ο Ολυμπιακός υστερούσε σε έμψυχο δυναμικό σε σχέση με τον Παναθηναϊκό οι άνθρωποι των «ερυθρόλευκων» βάλθηκαν ν΄ανακαλύψουν ΄Ελληνες από το εξωτερικό. Έτσι αποκτήθηκαν εκτός του Περσίδη, ο Υβ Τριαντάφυλος και ο Ρομέν Αργυρούδης από την Γαλλία, αλλά και άλλοι…λιγότερο Έλληνες.
Ο Περσίδης υπόδειγμα επαγγελματία σε μια εποχή που στο ποδόσφαιρό μας κυριαρχούσε η ερασιτεχνική νοοτροπία έφυγε για την Αυστρία την ίδια εποχή που ο Νίκος Γουλανδρής έφευγε από τον Ολυμπιακό. Δεν έχασε. Πήγε στη Ραπίντ Βιέννης και γεύτηκε επιτυχίες Στη συνέχεια έγινε προπονητής κι έφθασε να γίνει συνεργάτης του Γιόζεφ Χίκερσμπεργκερ στην εθνική Αυστρίας. Δυστυχώς για αυτόν το 2007 έμαθε ότι ο καρκίνος του δίνει λίγο καιρό ζωής. Αποσύρθηκε από το χώρο του ποδοσφαίρου και πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 2009.

O Δημήτρης Περσίδης σε αριθμούς

Πλήρες όνομα: Πέτρος – Δημήτρης Περσίδης Γεννήθηκε: 8 Μαρτίου 1947 στη Βιέννη Πέθανε: 21 Ιανουαρίου 2009 στη Βιέννη Εθνικότητα: Αυστριακός Θέση: Κεντρικός αμυντικός και αμυντικός χαφ Ομάδες 1967-71: Φιρστ Βιένα 1971-75: Ολυμπιακός 1975-82: Ραπίντ Βιέννης Τίτλοι Πρωτάθλημα Ελλάδας 3: 1973,74,75 Κύπελλο Ελλάδος 2: 1973,75 Πρωτάθλημα Αυστρίας 1: 1982 Κύπελλο Αυστρίας 1: 1976 Συμμετοχές στην εθνική Αυστρίας: 7 Γκολ με την εθνική: - Πρώτο ματς: 10 Νοεμβρίου 1976 με Ελλάδα 3-0 στην Καβάλα Τελευταίο ματς: 15 Φεβρουαρίου 1978 με Ελλάδα 1-1 στη Νέα Φιλαδέλφεια Συμμετοχή σε Μουντιάλ 1978 (7η): Ήταν στην αποστολή, αλλά δεν έπαιξε Καριέρα προπονητή 1987-88: Σεν Πόλτεν 1/4/98-1/8/01: Ραπίντ Βιέννης (βοηθός) 1/8/01-5/9/01: Ραπίντ Βιέννης 1/7/02-31/12/05: Εθνική Αυστρίας (βοηθός) 1/1/08-21/1/09: Εθνική Νέων Αυστρίας (U19)

Ο Μάνος Σταραμόπουλος γράφει για τον Δημήτρη Περσίδη

Όταν λέμε γνήσιος τζέντλμαν, στο χώρο του ποδοσφαίρου δεν μπορούμε να μην σταθούμε σ ένα όνομα:ΠΕΤΡΟΣ (εδώ τον ξέραμε ως Δημήτρη,ξέρετε από Ακης, πετράκης έγινε δημητράκης) ΠΕΡΣΙΔΗΣ!!!! Σα παιδί κι εγώ , πήγαινα κάθε Κυριακή στο γήπεδο. Είχα την ευκαιρία λοιπόν να δω από κοντά, το Δημήρη Περσίδη. Θυμάμαι γιατί είχα το μικρόβιο της δημοσιογραφίας από πολύ μικρός, όπως αρκετοί φίλοι μου (ανάμεσά τους φυσικά και ο Αγγελος Μενδρινός που μου δίνει την ευκαιρία και γράφω μεσα από το μπλόγκ του) να διαβάζω δύο και τρεις εφημερίδες καθημερινά.Οταν είδα λοιπόν στο «ΦΩΣ» ότι ο Ολυμπιακός με τον μεγάλο του πρόεδρο τον αείμνηστο,Νίκο Γουλανδρή να παίρνει-εκτός των άλλων- και τον…Αυστριακό, αλλά με Έλληνα πατέρα, Δημήτρη Περσίδη από την Βι έννα, φρόντισα κι έμαθα όσα περισσότερα γίνεται γι αυτόν… Όταν πήγα λοιπόν στο …παλιό «Καραισκάκη»με το πρώτο άρχισα να παρακολουθώ έντονα τον υψηλόσωμο αυτό χαφ..Μεγάλος ποδοσφαιριστής,όσο κι αν στην αρχή κάποιοι διαφωνούσαν.. Ο Περσίδης δεν έκανε..φάουλ. Ναι δεν το λέω για να το λέω. Είχε τον τρόπο να μαρκάρει ουσιαστικά τον οποιονδήποτε αντίπαλο και να του παίρνει την μπάλλα δίχως να τον ανατρέψει.Γνώριζε να προωθεί την μπάλλα και να την μεταβιβάσει άψογα και δίχως λάθος. Φυσικά σε μερικά παιχνίδια χρησιμοποιήθηκε και ως λίμπερο, αλλά ο άνθρωπος το έλεγε συνέχεια:»Προτιμώ να παίζω ως ανασταλτικός μέσος…».Και μόλις το κατάλαβαν καθιερώθηκε στους «ερυθρόλευκους»κι έγινε μαζί με τον Τριαντάφυλλο,τον Αργυρούδη,τον Βιέρα,τον Λοσάντα, τον Κελεσίδη ,τον Σιώκο και τον αξέχαστο, Λάκη Γκλέζο, ένας από τους πρωταγωνιστές της τότε υπερομάδας!!! Ορισμένοι στον Πειραιά πρέπει να σημειωθεί τον αποκαλούσαν για το στυλ και την αρχοντιά του «ο Έλληνας Μπεκενμπάουερ». Στη συνέχεια με την φυγή του Νίκου Γουλανδρή, η ομάδα πήρε τον κατήφορο και ο ένας μετά τον άλλο οι σημαντικοί παίκτες έφυγαν, όπως και ο Περσίδης.. Πήγε στην Ραπίντ Βιέννης όπου έπαιξε έως 1982 όπου στο τέλος κατέκτησε και το πρωτάθλημα Αυστρίας… Έπειτα ο Περσίδης εργάσθηκε ως β’ προπονητής στην Ραπίντ Βιέννης και σ ένα ταξίδι μου στην Αυστρία τον Οκτώβριο του 2005 που με είχε στείλει η ΟΥΕΦΑ (μαζί με άλλους συναδέλφους από την Ευρώπη, μέλη της ομάδας Media Task Force) για να δούμε από κοντά τα γήπεδά της, καθώς διεκδικούσε μαζί με την Ελβετία,τη διοργάνωση της τελικής φάσης του Ευρω 2008 (που πήρε τελικά), συνάντησα από κοντά τον Περσίδη,με τον οποίο σημειοτέον είχα ξεκινήσει από το 1983 κι έπειτα τηλεφωνική επαφή. Ο αείμνηστος ΔΑΣΚΑΛΟΣ μου στη δημοσιογραφία, ΧΡΗΣΤΟΣ ΡΑΠΤΗΣ, διευθυντής τότε του αθλητικού τμήματος στον «Ε.Τ» όταν θέλαμε κάτι να μάθουμε από το αυστριακό ποδόσφαιρο, μου είχε δώσει το τηλέφωνό του (ήταν φίλοι από αρκετά χρόνια) και είχα ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας…Γνωριζόμαστε έτσι έστω και μακρόθεν. Όταν πήγα στη Βιέννη λοιπόν φρόντισα να γνωρισθούμε κι από κοντά. Κύριος, άψογος μιλήσαμε για πολλές ώρες, τόσο για την εποχή που αγωνιζόταν στους «ερυθρόλευκους»όσο για την εθνική Αυστρίας και το διεθνές ποδόσφαιρο… Το 2008 που ξαναπήγα στην Αυστρία για το Ευρωπαικό πρωτάθλημα,προσπάθησα να συναντηθώ ξανά μαζί του,αλλά ένας αυστριακός συνάδελφος με πληροφόρησε ότι είναι άρρωστος και καταλαβαίνετε…

Τα 15 γκολ του Δημήτρη Περσίδη με τη φανέλα του Ολυμπιακού
30/04/1973 (Πρωτάθλημα 1972-73, 29η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Πανσερραϊκίος 6-0 (στο 48′ το 3-0)
13/05/1973 (Πρωτάθλημα 1972-73, 31η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Πανιώνιος 4-1 (στο 54′ το 2-1)
27/05/1973 (Πρωτάθλημα 1972-73, 33η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Άρης 2-1 (στο 23′ το 1-0)
11/11/1973 (Πρωτάθλημα 1973-74, 8η Αγωνιστική)
Εθνικός – Ολυμπιακός 1-1 (στο 5′ το 1-1)
27/01/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 17η Αγωνιστική)
Καβάλα – Ολυμπιακός 0-2 (στο 33′ το 0-1)
30/01/1974 (Κύπελλο 1973-74, Προκριματική Φάση “32″)
Ολυμπιακός – Προοδευτική 5-2 (στο 85′ το 5-2)
03/02/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 18η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Ολυμπιακός Βόλου 3-0 (στο 13′ το 1-0)
17/02/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 20η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Αιγάλεω 5-0 (στο 20′ το 1-0)
03/03/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 21η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Φωστήρας 11-0 (στο 61′ το 7-0)
10/03/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 22η Αγωνιστική)
Πανσερραϊκός – Ολυμπιακός 0-2 (στο 17′ το 0-1)
27/03/1974 (Κύπελλο 1973-74, Προημιτελική Φάση)
Ολυμπιακός – Πανιώνιος 3-0 (στο 10′ το 1-0)
02/02/1975 (Πρωτάθλημα 1974-75, 17η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Παναχαϊκή 2-1 (στο 70′ το 1-1)
23/03/1975 (Πρωτάθλημα 1974-75, 23η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Αιγάλεω 6-1 (στο 78′ το 6-1)
13/04/1975 (Πρωτάθλημα 1974-75, 26η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 3-2 (στο 60′ το 3-1)
28/05/1975 (Κύπελλο 1974-75, Ημιτελική Φάση)
Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 4-0 (στο 13′ το 1-0)